جدایی آقای رفیق دهقان ، با سابقه تشکیلاتی هفده سال ، از فرقه مجاهدین خلق

0
24

بعدازظهر من با یک ماشین وان به مقر اشرف و مستقیم به یک اتاق بردند فردی بنام آیدین من را تحویل گرفت و به من یک لباس فرم نظامی و یک چفت پوتین داد، و گفت الان تو یک مجاهد هستی! من شوکه شدم ولی دیگر نمیتوانستم به عقب برگردم اجبارا در عراق ماندم و سالیان سختی در این فرقه داشتم (که بعد میگویم ) تا اینکه به آلبانی آمدیم. در آلبانی  متوجه شدم که کلا خط و استراتژی سازمان مسیری دیگر را در پیش گرفته و تمام‌ حرفهای  که خود آن ملعون  و مریم قجر در نشست‌ها به ما میگفتند دروغ و لاف‌گزافی بیش نبوده است. -چون من به این دو سرکرده بیشتر اعتماد داشتم -اما دروغ های همینها که سالیان در ذهن من و امسال من کردن مغز شویی بیش نبود. هر بار حرفهای تکراری و تعریف و تمجید از کسی که اصلا معلوم نیست زنده است یا مرده که حتی یک بار هم طی این سالیان که من دران فرقه بودم او را ندیدم یا پیام او را می‌خواندند یا صدای پخش می‌کردند و می‌گفتند این رهبری است کسی که خودش را رهبری یک سازمان می ماند اما معلوم نیست توی چه سوراخی مخفی شده چون وقتی حرف رهبری میزنند به یاد رهبرانی میافتادم که جلودار وپیشرو همه هستند ولی این یکی اصلا من ندیدم که کجا هست که فقط عکس او را دیده بودم.

جدایی آقای رفیق دهقان ، با سابقه تشکیلاتی هفده سال ، از فرقه مجاهدین خلق

رفیق دهقان ، تیرانا ـ سایت نجات یافتگان از مجاهدین خلق در آلبانی ـ ایران آزادی ـ 07.10.2021

اینجانب رفیق دهقان از  شهرستان ایرانشهر منطقه سرباز اعلام جدایی رسمی خودم از فرقه رجوی رااعلام میکنم.

حدود 17 سال پیش با یک قاچاقی بنام علی آشنا شدم. وی به من گفت من میتوانم شما را به کشورهای اروپایی ببرم و من هم بخاطر رفتن به اروپا حرف آن را گوش دادم.

بعد سه روز از مرز ایران وارد پاکستان شدم در آنجا  من را به فردی بنام فرید سپرد و گفت این فرید کارهای شما را برای رفتن به اروپا حل و فصل میکند. فرید که در کراچی زندگی میکرد من را به یکی از مناطق کراچی به اسم گل شهر و آنجا به یک مجتمع آپارتمانی برد.

در ورود به اتاق فرید با زبان بلوچی به من گفت ببین رفیق تو باید قبل رفتن به اروپا بایستی مدتی به عراق بروی و از آنجا تو به هر کشوری که دوست داری اعزام میشوی!

به وی گفتم چقدر در عراق میمانم؟

وی فقط گفت زیاد طول نخواهد کشید .

فرید فردا آن روز برای من یک پاسپورت جعلی آورد و به من گفت فردا شب تو به عراق پرواز داری . مقداری پول روپیه به من داد و گفت از آنجایی که پاسپورت جعلی هست امکان دارد افسر پلیس در فرودگاه جلوی ترا بگیرد، این مبلغ که الان به تو میدهم به آن افسر بده تا بتوانی به عراق بروی؛ و دقیقا همین اتقاق افتاد و من مبلغ داده شده را به افسر پلیس دادم و با پروازمستقیم وارد عراق شدم.

در انجا یک اکیپ سه نفره منتنظر من بودند و من را با ماشین خود که یک پاترول بود به یک مجتمع تقریبا نظامی بردند. نفرات آنجا هم لباس شخصی داشتند و هم بعضی از آنها با لباس فرم نظامی بودند! کم کم شک کردم ولی به من گفتند بعدازظهر تو را به یک محل دیگرمیبریم.

بعدازظهر من با یک ماشین وان به مقر اشرف و مستقیم به یک اتاق بردند فردی بنام آیدین من را تحویل گرفت و به من یک لباس فرم نظامی و یک چفت پوتین داد، و گفت الان تو یک مجاهد هستی!

من شوکه شدم ولی دیگر نمیتوانستم به عقب برگردم اجبارا در عراق ماندم و سالیان سختی در این فرقه داشتم (که بعد میگویم ) تا اینکه به آلبانی آمدیم. در آلبانی  متوجه شدم که کلا خط و استراتژی سازمان مسیری دیگر را در پیش گرفته و تمام‌ حرفهای  که خود آن ملعون  و مریم قجر در نشست‌ها به ما میگفتند دروغ و لاف‌گزافی بیش نبوده است. -چون من به این دو سرکرده بیشتر اعتماد داشتم -اما دروغ های همینها که سالیان در ذهن من و امسال من کردن مغز شویی بیش نبود.

هر بار حرفهای تکراری و تعریف و تمجید از کسی که اصلا معلوم نیست زنده است یا مرده که حتی یک بار هم طی این سالیان که من دران فرقه بودم او را ندیدم یا پیام او را می‌خواندند یا صدای پخش می‌کردند و می‌گفتند این رهبری است کسی که خودش را رهبری یک سازمان می ماند اما معلوم نیست توی چه سوراخی مخفی شده چون وقتی حرف رهبری میزنند به یاد رهبرانی میافتادم که جلودار وپیشرو همه هستند ولی این یکی اصلا من ندیدم که کجا هست که فقط عکس او را دیده بودم.

در آلبانی توسط سرفراز رحیمی به خانواده خودم وصل شدم و دیدم که حرفهای فرقه عکس آن هست که میگویند بخصوص در رابطه با خانواده که همه را مزدور میخواند ولی باید بگویم که مزدور اول و آخر آمریکا و اسرائیل و عربها همین فرقه و رهبرانشان هستند که باد از هر طرف بوزد به همان طرف میروند

و آنجا تصمیم گرفتم از فرقه جدا بشوم

وقتی از فرقه جدا شدم و هر بار برای مستمری خودم به دفتر سازمان میرفتم عبدالله از من میخواست و پیگیری میکرد که هر چی درباره نفرات جدا شده، حتی سر نفراتی مثل همان نفراتی که میگوید هوادار فرقه هستند می بینم به آنها بگویم .

و کم کم من را بعنوان جاسوس بکار گرفتند و من هم بخاطر سی پنج هزار لکی که میدادند مجبور بودم به جاسوسی و خبرچینی علیه نفرات دیگر بپردازم .

و من را بارها بخاطر رابطه زدن با نفرات  مثل غلامرضا شکری و حسن حیرانی و دیگران تهدید میکردند و فشار بیش از حد میاوردند که اگر با این نفرات ارتباط برقرار کنم پول من کامل قطع میشود .

لازم به یادوری هست که من یک بار اعلام رسمی از فرقه کردم ولی فرقه توسط یک نفر مستمری بگیر سراغ من آمد و من را تهدید کرد که اگر به هواداری سازمان برنگردی عواقب بدی خواهی داشت و من را پشیمان کرد

مقاله ای که در آن زمان  توسط دفتر  فرقه گفته نوشته شد  وبمن دادند که امضاء کردم و در سایتشان زدند .

من در این مدت هر کاری که فرقه میگفت از قبیل خبرچینی و جاسوسی علیه نفرات جدا شده انجام میدادم!

تا اینکه حدود یک ماه پیش بطور تصادفی از محل کافه حسن حیرانی رد شدم دیدم جشن تولد سرفراز رحیمی هست و گفتم که سرفراز رحیمی بچه محل و همشهری من هست به جشن تولدش رفتم.

ولی وقتی برای گرفتن پول مستمری ماهانه خودم رفتم فرقه به من گفت تو مرز سرخ رد کردی و به جشن تولد سرفراز رحیمی و دیدن حسن حیرانی و غلامرضا شکری رفتی .آنها به من گفتند از آنجایی که تو مرزسرخ رد کردی ما نمیتوانیم به تو پول مستمری بدهیم و تنها راهی که ما میتوانیم به تو پول ماهانه بدهیم این هست که آنچه که ما به تو میگویم بصورت مکتوب بنویسی و ما آن را در سایت خودمان انتشار میدهیم و غیر از این عمل، هیچ پرداختی  از ما بتو نخواهد بود! و من هم بخاطر اینکه به همان پول کم که سازمان میداد نیازمند بودم مجبور شدم که هر حرفی که جواد خراسان ( اسماعیل مرتضایی) و عبدالله تهرانی میگویند را باز گو کنم.  عبداله تهرانی حرفی میزد که ذهن من را بهم می‌ریخت و هنوز جواب او را نداده بودم جواد خراسان حرف میزد که گویی توی زندان زیر بازجویی هستم که مدام با چندین باز جو باید صحبت بکنم و جواب بدهم.  یکی می‌گفت چرا مهمانی رفتی؟  بعد آن یکی می‌گفت چرا مرز سرخ رد کرده ای؟ پولی به تو داده نمیشود تا یک مقاله بر علیه آنها بنویسی و بگویی آنها مزدور وزارت اطلاعات هستندو! هر چند که حرف آنها را قبول نداشتم ولی مجبور بودم بخاطر پولی که باید برای کرایه خانه و آب و برق به من میدادند دست به کاری بزنم که تمایل نداشتم. در صورتی که تمام حرفها این مقاله توسط آنها گفته شد و خود آنها آن را نوشتند.

(گزیده متن مقاله رفیق دهقان که در سایت ایران افشاگر درج شده )

«ساعت ۱۷۰۰ روز دوشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ سرفراز رحیمی مزدوری که تازه به صف مزدوران در آلبانی پیوسته در یک توطئه آشکار و طراحی شده به عنوان جشن تولدش من رفیق دهقان را به محل مزدوران در محل کنت استودیو کشاند و در طبقه دوم ساختمان کافه فرانک که محل جدید استقرار مزدوران است برد. به محض اینکه من نشستم براساس اطلاعاتی که سرفراز رحیمی به آنها داد مزدوران شناخته شده در آلبانی یعنی حسن حیرانی، رضا مزگی و غلامرضا شکری حضور پیدا  کردند و دوربین آوردند تا از من عکس و فیلم بگیرند. من اعتراض کردم از من عکس و فیلم نگیرند.

سرفراز رحیمی و حسن حیرانی به من گفتند بیا یک مصاحبه از تو بگیریم و در ماه چند مقاله علیه سازمان بنویس ما به تو ماهانه ۵۰۰ (پانصد) یورو میدهیم و من را تشویق می کردند که به صف مزدوران رژیم در آلبانی بپیوندم. من ضمن اعتراض صحنه را ترک کردم و در حین رفتن غلامرضا شکری هم از من می خواست که فکرهایت را بکن و پول را از دست ندهم»

لازم به یادوری هست که:

  • سرفراز مرا به جشن تولد خودش دعوت نکرده بوده بلکه من بطور تصادفی از آنجا رد شدم وهیج اطلاع قبلی از این جشن نداشتم. سرفرازرحیمی  در همین جشن تولد به من تذکر داد که آمدن من باعث قطع مستمری من از فرقه می شود.
  • من را هیچ کس به طبقه دوم ساختمان نبرد و من هنوز به انجا نرفتم اینرا دفتر بمن گفت و نوشت ومن هم امضاء کردم.
  • حسن حیرانی و غلامرضا شکری از من هیچ عکس و فیلمی نگرفتندو این دروغ را خود دفتر در آن اطلاعیه نوشت.
  • آنها حتی به من اخطار دادند اینجا نیایم
  • آنها هیچ وقت به من نگفتند که  با من همکاری بکند و اینکه 500 یورو به من بدهند.

اینها همه حرفهای خودشان بود و میخواستند علیه این نفرات از طرف من  مقاله نوشته شود و به من گفتند شماره تلفن خودت را عوض بکن که دیگر آنها شماره تو را نداشته باشند.

اینجا باید نکته ای را بگویم:

من هر جا که به مشکل مالی بر میخوردم هیچ گاه فرقه کمک نکرده وحتی مستمری من و همه نفرات را همیشه خیلی دیر میدادند که برای من که غریب بودم سخت بود چون هیچ درآمدی نداشتم .اما هر بار به سرفراز مراجعه کردم همیشه به من کمک کرده و حتی از دوستان دیگرش هم برای من کمک می‌گرفت .

تا اینکه مدتی بعد فهمیدم دارم بخاطر این مستمری ازفرقه هویت خودم را از دست میدهم وناچارم علیه کسانی که فقط فرقه از آنها بدش میاید مقاله دروغین بنویسم.احساس کردم این بی حرمتی به خودم هست کسانی که فقط دبنال زندگی خودشان هستند و احساس عذاب وجدان داشتم.

و به سرفراز رحیمی زنگ زدم و به وی گفتم که میخواهم از شر این فرقه دروغین که فقط به دنبال منافع خودش هست رها بشوم. وی در ملاقاتی که با وی داشتم به من یادوری کرد که هدف ما فقط زندگی کردن در آرامش هست و کاری به هیچ کس نداریم و هر کس میتواند انتخاب کند که چگونه زندگی کند و به من یادوری کرد که سازمان فقط بخاطر مقداری پولی که میدهد نفر را تبدیل به یک جاسوس خبرچین میکند

اینجا بود که تصمیم نهایی را گرفتم که ازاد و رها زندگی کنم و اینکه این فرقه را افشا کنم که چه بلایی سر من و امثال من در میاورد.

به امید آزادی همه اعضای فرقه از بند رجوی

نجات یافته از فرقه رجوی – رفیق دهقان مهر 1400

پاسخ ترک

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید